РИЗОИ ҲАҚ АЗ РИЗОИ МОДАР АСТ
Нафаре назди ҳакиме омаду гуфт:
– Ман модари пири нобино дорам. Ҳамроҳаш бародари камбағалам зиндагӣ мекунад, ки ба нигоҳубини ӯ машғул аст. Ман дар деҳа ба сохтмони масҷиди калон оғоз намудам ва тамоми савобашро ба модарам мебахшам. Илова ба ин, боз чӣ кор кунам, ки ҳам Худо ва ҳам модарам аз ман розӣ бошанд?
Ҳаким ба чашмони ӯ лаҳзае нигоҳ карду гуфт:
– Барои модарат масҷид лозим нест. Он барои шуҳрати худат ҳаст. Беҳтараш, фориғ аз кор рав назди модарат шин, аз ҳолаш пурсон шав, китобе барояш бихон. Хароҷоти сохтмонро барои бародару модарат сарф кун. Ҳам Худо, ҳам модарат ва ҳам фарзадони бародарат аз ту розӣ мешаванд.
