logo

сиёсат

ФАРҲАНГИ МУНОСИБАТ БО ВАТАН

Дар ин рӯзгоре, ки бар асоси вобастагии гузашта, тасодуфҳои имрӯз ва биму тардиди фардо дар андешаи раҳо шудан қарор дорад, кӯшишу талоши дурусту бамаврид барои зиндагии шоиста доштан, амри муҳим ба шумор меравад. Ин шакли зиндагиро танҳо метавонад ҷомеае барпо кунад, ки рӯҳ ва завқи умумӣ дошта бошад, зеро танҳо ин умумият боиси зуҳури як ҳадаф - ҳадафи умумӣ мегардад.
Аслан, умумият дар натиҷаи нишон додани вижагиҳо ё тафриқаи объектҳои манзури таваҷҷуҳ зуҳур меёбад. Аммо ваҳдати миллии тоҷикон далели фаровон бар рӯҳу сиришти ягонаи мост, яъне умумияту таносуби осебнопазири як миллати бузурге бо номи «тоҷик» маҳсуб мешавад. Сабаби аслии чунин тавфиқи ҷомеаи мо, пеш аз ҳама, ба таъмини волоияти қонун, муҳофизати ҳуқуқи озодӣ ва ташаккули адолати иҷтимоӣ дар кишвар марбут аст.
Омили ягонаи озод будан ва ба ҷо овардани эҳтироми қонуни Ватан бо такя бар виҷдон ва фазилати шахсист, зеро дар ҳолати акс инсон худро шояд аз хештан ҳам наҷот дода натавонад.
Завқи омӯхтани тамаддуну таърихи як ҷомеа низ аз шинохтани шахсиятҳои таърихӣ ва мутааллиқи дунёгаштаи он оғоз мегардад - ашхосе, ки бо такя ба эҳсоси зебову нодири инсондӯстӣ зебо зистанд ва зиндагиномаашон дар ҳама давру замон гарму хуш истиқбол гардид. Агар зиндагӣ муносибат бо табиату ҷомеа бошад, пас зиндагие, ки бар пояи ахлоқ ва, умуман, бар пояи ваҳдат аст, шакли олии он маҳсуб мешавад.
Ҳар иқдоми саодатофаранда, ҳар як дастоварди рӯзгор ва, умуман, фатҳи зинаҳои комгорӣ бе тардид падидаи навбатиест, ки дар партави мунаввари таассурот ва тараннуми соҳибистиқлолии мо, тавассути талошҳои пурсуди Сарвари кишвари тоҷикон Эмомалӣ Раҳмон ба зуҳур мерасад. Тулӯи офтоби истиқлолият авҷи давлатдорӣ, зуҳури андешаи муқаддаси миллӣ ё санъати баланду мондагори ватандории тоҷикон аст, ки он маҳзари ростин, манзалати воқеии адабӣ ва маънавию рӯҳии кишвари мо гаштаву дар ин ҷода нақши рӯшани ваҳдати миллиро низ бо тамомияти дахлпазирӣ мукарраран нишон дод. Роҳ ёфтани ин накукории бархоста аз рӯҳи тавонову беосеби як миллат ва ин табаддулоти бузург ба ҳақиқат зеботарин зуҳуроти таърихӣ ва омили эҷоди эътимод ба ояндаи пурнури Ватан гардид. Яъне, ин ҷо санъате дар санъат аст ва арзиши ин муққадасотро танҳо рафтори муаддабонаи ҷомеа, бахусус насли ҳамсоли истиқлолият метавонад муайян созад.
Истиқлолият бо тақозои ҳаёт ва бо ҳадафи бартараф кардани маҳдудияти озодии иқтисодию сиёсиву фарҳангӣ, ки ҳавасмандии ҷомеаро дар ривоҷу шукуфоии мамлакат монеъ мегардид, ба воқеияти рӯшану раднопазир табдил ёфт ва ибтидои марҳалаи нави таърихии давлати тоҷикон гашт. Ба шарофати он имрӯз роҳи муносибати Сарвари давлат бо ҷомеа мунаввару сапед аст ва маҳз ҳамин таъниси ҷовидонаи ин ҷонибҳои мазкур василаи муҳимтарини ба сомон расидани сиёсати ватанӣ маҳсуб гардида. Пайвастан ба марҳалаи истиқлолият лаҳзаи тавассути симои вежаи тоҷикона пайдо шудани Тоҷикистон дар саҳнаи дунё - пешорӯи ҷомеаи ҷаҳонист, ки новобаста аз вазъи кунунӣ - раванди ноороми ҷаҳони муосир ба зуҳур омад. Бо итминони комил метавон баён кард, ки тамоми муқаддасоти истиқлолофаридаи кишвари мо як қадами бебозгаште ба сӯи мақсадҳои олии милливу ватанӣ буда, на фақат огоҳие аз эҳё, такрор ё такмили фарҳанги миллӣ, санъати зебову қадими халқи мост, ки дар мазраи биниши ҳамагон қарор дорад, балки осоиши дигареро низ дорост ва он дар афзудани фазилату ахлоқи ҷомеа хулоса мегардад. Яъне, ба ин васила пешорӯи ҷомеаи кунунӣ масъулияти дигаре қарор мегирад, ки на танҳо онро аз ҷумлаи наводири замон ба шумор меоваранд, балки эҳтирому эҳтиёташонро низ ба ҷо оранд. Аз ин рӯ, мо низ бояд дар хидмати зебоиҳои санъат бошем, хосса, вақте ки фарҳанги миллии мо забони умумибашарӣ дорад.
Фаротар аз ин, бояд ҷомеаи мо бо Ватан, чун маъбаде, ки аслан бояд бо дили пок дар он бошад, пайванди рӯҳии қавиву гусастанопазир доштаву гармии муҳаббати беканори онро бо тамомияти ҳастии худ эҳсос кунад. Таърих шаҳодати фаровонеро дар хотираи худ ҳифз намуда, ки ҳолати акс бетардид метавонад яке аз омилҳои рахнаи маънавии ҷомеа гардад (бахусус дар ин замоне ки интернет чун муносибати ғайривоқеӣ эҷодкунандаи рахнаҳои ахлоқиву забониву фикрӣ мегардад).
Ватан ҷуғрофиёи тақдиршуда, саромади фалсафаи будан, садоқаткадаи ҷовидон ва ваҳдатсарои ҳар миллату халқият ва, дар умум, ҷомеаи инсонист. Барои дарки дурусту амиқи Ватан дар дилу хуну андеша гӯё маълумоти олии бадеӣ ва завқи баланди фитрӣ доштан зарур ба назар мерасад. Аммо, агар сода гирем, барои тақдири Ватан, кофист, ки мо боре бо камоли огоҳӣ чашм кушоем ва аз ҳавои ин сарзамини тақдиршуда огоҳона нафас гирем. Чашми ватандӯст ҳамеша дар мазраи худ мавҷу набзи иқтисод, рушду такомули мунтазам, оромишу осоиш ва мақоми ҷовидонаи ваҳдати миллиро мебинад ва ифтихору фароғате ҳамешагӣ барои худ эҷод мекунад, чун куллияи тафреҳ бар асоси муҳаббат ва эътимод зуҳур меёбад.
Ватан оғозу анҷоми мост ва муносибат ба он муносибат ба миллат, муносибат ба зиндагӣ ва, ниҳоят, муносибат бо Худост, зеро ин сегона печидаву дармондаи якдигаранд. Оғози ишқи Ватан эҳсоси зебои инсондӯстиву инсонгароист, аз ин ҷост, ки муҳаббат ба волидайн, пайвандону кӯдакон, ҷомеа ва муҳаббат ба башар бо муҳаббати Ватан хулоса мегардад. Чизе ҷуз худи Ватан ҳаргиз нақши Ватанро набозида, ҳатто барои як фурсати кӯтоҳ ҳам. Ин аст, ки Паёмбари Акрам (с) низ дӯст доштани Ватанро аз имон донистаанд.
Мо сояпарварони домони Ватан – Модар ҳастем. Ватан ба мо оромишу амниятро чун меъёри зиндагӣ фароҳам меоварад. Аз ин рӯ, набояд ба ҳар рафтори номатлуби худ Ватанро гунаҳкор донем, зеро Ватан ҳам чун Модар дар навбати худ ҳуқуқи аз мо ранҷидан дорад. Гузаштагони мо ҳамеша бо завқи баланд хоки Ватанро, дороии худро қадр мекарданд, шукр мегуфтанд, ҳамеша бар сари ҳирси доштан ғолиб буданд. Имрӯз истиқлолият ба мо зиндагиро дар шакли зеботару комил - дар шакли муосир муҳайё кард. Мебояд нахуст на дар фикри камбуди рӯзгор бошем, балки дороии маънавию зеҳнӣ, бисоти иҷтимоии худро қадр кунем, то оҳиста-оҳиста, бетардид ҷониби мақсади ниҳоии инсонӣ қадам гузорем. Ин саодатро метавон ба таъбири дигар «фарҳанги муносибат ба Ватан» унвон гузошт, ки дар заминаи садоқат зуҳур мекунад. Ин фарҳанг даричаест ҷониби шинохти оламу зебоӣ ва, умуман, асли фарҳанги миллӣ ватандӯстист ва меъёри асолати он хидмат ба инсон аст.
ГУЛНОЗ, шоира


Баёни ақида (0)    Санаи нашр: 13.06.2018    №: 117    Мутолиа карданд: 244

17.10.2018


РАШТ. Гусели 40 нафар ба хизмати ҳарбӣ

ТОҶИКОБОД. Ду коргоҳи нав дар хизмати сокинон

Вусъати омодагиҳо дар ноҳияи Спитамен

НОҲИЯИ РӮДАКӢ. 414 иншоот бунёд меёбад

ВАРЗИШГАРОНИ ТОҶИК ДАР ҚУВВАОЗМОИИ ҶАҲОНӢ

Бозиҳои олимпии наврасон. МЕДАЛИ НУҚРАИ БЕЖАН

16.10.2018


Тасдиқи нақшаи чорабиниҳо оид ба шинондани ниҳолҳо

Мунтахаби Тоҷикистон дар мусобиқаи "Bangabandhu Gold Cup" ҷои дувумро гирифт

БОЗИҲОИ ОЛИМПИИ НАВРАСОН. Мо соҳиби медал шудем

10.10.2018


Ҷаласаи Шӯрои вазирони мудофиаи кишварҳои узви ИДМ баргузор мешавад

Таҳкими ҳамкориҳои Бонки миллии Тоҷикистон ва БАТР

Дар Душанбе Фестивали байналмилалии «Чакан» доир мегардад

СУҒД. Бунёд ва таъмири 110 иншооти фарҳангӣ

РАШТ. Сохтмони 140 иншоот

РОШТҚАЛЪА. Вусъати созандагӣ

“SLOW FOOD”. Муаррифии гулмоҳии амударёӣ ва оши палов

МУНТАХАБИ ТОҶИКИСТОН ДАР ФИНАЛИ МУСОБИҚАИ "BANGABANDHU GOLD CUP"

09.10.2018


БАЛҶУВОН. Рӯ ба рушд

РАШТ. Авлавият ба ҳифзи муҳити зист

ТАНЗИМ. Қонуншиканон 25 ҳазор сомонӣ ҷарима шуданд

Сипоси сарвари ОПЕК Муҳаммад Баркиндо аз Владимир Путин

Сарони Россия ва Ӯзбекистон ҳамкории дуҷонибаро баррасӣ карданд

Неруҳои эътилофи байналмилалӣ дар Афғонистон амнияти интихоботро таъмин месозанд

Лондон зери об мемонад?

Ҷаҳон дар як сатр

08.10.2018


Даҳ соли минтақаҳои озоди иқтисодӣ

ЧЕМПИОНАТИ ОСИЁ. Мунтахаби Тоҷикистон – барандаи медалҳои нуқра

ДЗЮ-ДО. Натиҷаҳо аз Ҷоми Президенти Тоҷикистон

"ПАЛАНГИ ТИЛЛОӢ". Ғалабаи Ҷомӣ Ҳасанов

Сафари расмии Владимир Путин ба Ҳиндустон

Трамп ба вохӯрияш бо Путин дар Хелсинки баҳои баланд дод

Дар Туркия ҳамоиши чорҷониба оид ба Сурия баргузор мегардад

Селфи бо марг бозӣ кардан аст

Ҷаҳон дар як сатр


Дар сомонаҳои дигари Тоҷикистон хонед